Jæja, og meira jæææjjja. Gæti alveg þegið að þeim háu herrum í Háskóla Íslands fari að þóknast að senda út dreifibréfið sitt sem annaðhvort segir Já = sem þýðir þá að ég sé að fara í mastersnám í sálfræði þar í haust, eður Nei= ( og þá svei) ég er ekki að fara í HÍ í haust. Einfalt? Það finnst mér. Póstflutningarnir hingað norður eru það sem ekki virðist virka einfalt þessa dagana, allavega er sniglapósturinn lengi á leiðinni og enginn svarar rafpóstinum frá mér, eða símhringingum þrátt fyrir auglýstan viðveru og viðtalstíma. Maður verður því sennilega að fara að venja sig af því að “droppa við” og banka upp á eins og maður gerir hérna fyrir norðan ef mann vantar einhver svör. Ég er að verða nett svartsýn á þetta mastersnámsdæmi þessa stundina.
Sumarið er því óskrifað blað, enda lítið sumarlegt úti núna. Ég vorkenni öllum litlu lömbunum í sveitinni og vildi að ég hefði yfir nægum yl og orku að ráða til að binda enda á þetta ísaldarskeið hið síðara hér á norðurlandinu fagra. Annars hef ég eiginlega allan heimsins tíma í þessari miklu bið eftir örlagadóminum, honum hef ég eytt markvisst í verkefni sem hafa legið lengi á hakanum eins og heimilisverk og frágang á allskonar greinum og drasli sem ég hef verið að lesa og blaða í gegnum í vetur. Vá ef ég hefði þetta allt saman tiltækt í minniskubbnum þarna uppi! úff. Ég er að sannfærast endanlega um það að B.A. ritgerðin mín hafi verið illa ígrundað krapp, svo ég mig langar lítið að eyða orðum í það en samt þetta situr ofan á hjartanu á mér þangað til ég fæ einkunn fyrir- og ef illa fer má eiginlega bóka að þetta fari á sálina á mér! ekki gaman að því. En well sennilega maður er eiginlega bara frekar svartsýnn í þessu fokking leiðinda veðri. Það væri allavega heldur notalegra að vera á leiðinni til Mexíkó eða koma með viðbrunnið vísakort frá London, en ég legg mér orð frú Silfurskottu mér í munn og mæli svo fyrir um að : „minn tími mun koma”!
Ég er að komast að því að ég er sennilega pínulítið pólitískt nörd, ég get gleymt mér yfir spekinni sem vellur frá frambjóðendum í sveitarstjórnarkosningunum þetta árið. Ég er því til og með búinn að komast að því að framboðin riðlast flest ofaná hvoru öðru einhverstaðar á miðjunn; og kjörþokki þeirra misfagur. Þetta eru kannski ekki nýjar fréttir svona rétt fyrir kosningar en ég hef vinstri græna grunaða um að hafa ekki allt hreint í sinni umhverfisullarbrók!
Ég fylli með öðrum orðum þann flokk “sem ekki hefur gert upp hug sinn” og ef væri til grænn sjálfstæðiflokkur með framsóknarrauðu vinstri ívafi myndi ég kjósa hann!
Það er víst ekki í boðið. Mín prinsipp lífsskoðun er að fólk hefur alltaf val, með svolítilli einföldun heitir þetta prinsipp; hver er sinnar gæfu smiður. Ég er samt ekki alveg að kaupa stórar hugmyndir um frelsi, sumir kunna nefnilega ekkert að fara með frelsi og þeirra frelsi getur heft frelsi næsta manns. Hér er ég ekki að tala um að hefta einn né neinn, heldur bara benda á að reglur og takmörk þurfa að vera til að samfélagið fúnkeri fyrir alla, og allir geti átt frelsi og val og allt hvað eina, sem telst til sjálfsagðra lífsgæða nútímans. Það er allt of mikið frelsi og val um allan fjárann í dag (ókey, þetta hljómar kannski eins og ég sé afturhaldsseggur, en svona er minn spilastokkur!). Þessar tvíkynhneigðu skoðanir mínar gera mér því ekki auðveldara fyrir að yfirgefa flokkinn “ sem ekki hefur gert upp hug sinn”.. Mitt valfrelsi á kosningadaginn verður því annaðhvort blátt eða grænt eða jafnvel köflótt. Nema ég fari og kaupi mér búnt af rauðum rósum og gefi hreinlega mitt atkvæði undir rós!
