Fullorðið hvað?

Sæl öll,
það er langt síðan ég settist niður og skrifaði óformlegt fréttabréf firðinum sem ku kenndur við Eyjar. Fjölskyldan dafnar og þroskast með mestu ágætum. Annar af tveimur karlmönnunum fyllir brátt árin sjö þó mér finnist það harla ósennilegt á stundum, í þokkabót hefur myndast breytt skarð í neðri góm hjá þeim ágæta manni því báðar framtennurnar eru farnar. Árin sjö gefa tilefni til að halda að það sama eigi við um móður hans en eins og við vitum öll eldist hún ekkert eða lætur á sjá (fuss bara), allavega er hún steinhætt að missa tennur svo það getur ekki verið að krakkinn sé að verða sjö ára!

Yngri karlmaðurinn á heimilinu er á fjórða ári og það er nánast ennþá ósennilegra. Mér finnst ég nefnilega stundum ég hafa fengið hann í hendurnar í fyrsta skipti í síðustu viku! Eða nokkurn veginn þangað til að hann reynir að sannfæra mig að það sé allt í lagi að borða nammi þó að það sé ekki nammidagur! , að hann geti ekki klætt sig sjálfur! , fæturnir hans séu svo "þreyttir"og hann geti ekki labbað! , að það sé kakódagur!, að amma eða afi hafi leyft eitthvað sem ég hef bannað! , mitt rúm sé raunverulega hans! eða hann hleypur og stekkur um íbúðina sem illskeytt teiknimyndahetja í sjóræningjabardaga eða geimorrustu sem á engan hátt getur tengst saklausum ungbarnaspékoppum.

Ég sé það best á drengjunum mínum að aldurstölurnar mínar hækka, en hvenær verð ég fullorðin?
í bernskuminningunni er það að vera fullorðin baðað dýrðarljóma. Allt á milli þess að hafa alltaf rétt fyrir sér, ráða háttatímanum sínum, geta keypt sér nammi hvenær sem er, vera alltaf skynsamur, aldrei skömmuð fyrir óþekkt, gera aldrei mistök og eiga ráð við öllu. Því miður uppfylli ég fátt í þessari skilgreiningu; ég hef ekki alltaf rétt fyrir mér, ég er ekki alltaf skynsöm, óþekkt mín er enn til staðar en hefur tekið á sig háþróaðri mynd, ég geri oft mistök og ég veit stundum ekki mitt rjúkandi ráð!! Hinsvegar státa ég af því að ráða mínum háttatíma sjálf og ég get jú keypt mér nammi ef mig lystir svo.

Hvað á ég þá langt í að verða fullorðin? er það eitthvað eftirsóknarvert?
með því að hafa ekki alltaf rétt fyrir mér sé ég önnur sjónarmið, með því að vera ekki alltaf skynsöm fæ ég stundum góð tækifæri til að hlæja eða gráta yfir vitleysunni í sjálfri mér, óþekkt mín viðheldur sjálfstæði mínu, með því að gera mistök veit ég að ég get orðið betri manneskja og ráðleysi mitt ýtir undir þörf mína til að fræðast og leita svara við stærri spurningum. Að loknum degi get ég svo fengið mér nammi áður en ég fer að sofa...
Vonandi er langt í að ég verði fullorðin, því ég veit ekki hvað ég vil, vil ekki það sem ég veit, veit ekki það sem ég skil og skil stundum ekki það sem ég veit...

GREINING: Fullorðinsforðun til lífstíðar án afturhvarfs Z.086

Held samt að fyrirbærið fullorðin/n sem slíkt sé ekki til, heldur einungis fundið upp til að halda barninu í okkur í skefjun því enginn getur heldur sagt hvenær eða hvort við ættum einhvern tímann að hætta að vera börn!