Fullorðið hvað?

Sæl öll,
það er langt síðan ég settist niður og skrifaði óformlegt fréttabréf firðinum sem ku kenndur við Eyjar. Fjölskyldan dafnar og þroskast með mestu ágætum. Annar af tveimur karlmönnunum fyllir brátt árin sjö þó mér finnist það harla ósennilegt á stundum, í þokkabót hefur myndast breytt skarð í neðri góm hjá þeim ágæta manni því báðar framtennurnar eru farnar. Árin sjö gefa tilefni til að halda að það sama eigi við um móður hans en eins og við vitum öll eldist hún ekkert eða lætur á sjá (fuss bara), allavega er hún steinhætt að missa tennur svo það getur ekki verið að krakkinn sé að verða sjö ára!

Yngri karlmaðurinn á heimilinu er á fjórða ári og það er nánast ennþá ósennilegra. Mér finnst ég nefnilega stundum ég hafa fengið hann í hendurnar í fyrsta skipti í síðustu viku! Eða nokkurn veginn þangað til að hann reynir að sannfæra mig að það sé allt í lagi að borða nammi þó að það sé ekki nammidagur! , að hann geti ekki klætt sig sjálfur! , fæturnir hans séu svo "þreyttir"og hann geti ekki labbað! , að það sé kakódagur!, að amma eða afi hafi leyft eitthvað sem ég hef bannað! , mitt rúm sé raunverulega hans! eða hann hleypur og stekkur um íbúðina sem illskeytt teiknimyndahetja í sjóræningjabardaga eða geimorrustu sem á engan hátt getur tengst saklausum ungbarnaspékoppum.

Ég sé það best á drengjunum mínum að aldurstölurnar mínar hækka, en hvenær verð ég fullorðin?
í bernskuminningunni er það að vera fullorðin baðað dýrðarljóma. Allt á milli þess að hafa alltaf rétt fyrir sér, ráða háttatímanum sínum, geta keypt sér nammi hvenær sem er, vera alltaf skynsamur, aldrei skömmuð fyrir óþekkt, gera aldrei mistök og eiga ráð við öllu. Því miður uppfylli ég fátt í þessari skilgreiningu; ég hef ekki alltaf rétt fyrir mér, ég er ekki alltaf skynsöm, óþekkt mín er enn til staðar en hefur tekið á sig háþróaðri mynd, ég geri oft mistök og ég veit stundum ekki mitt rjúkandi ráð!! Hinsvegar státa ég af því að ráða mínum háttatíma sjálf og ég get jú keypt mér nammi ef mig lystir svo.

Hvað á ég þá langt í að verða fullorðin? er það eitthvað eftirsóknarvert?
með því að hafa ekki alltaf rétt fyrir mér sé ég önnur sjónarmið, með því að vera ekki alltaf skynsöm fæ ég stundum góð tækifæri til að hlæja eða gráta yfir vitleysunni í sjálfri mér, óþekkt mín viðheldur sjálfstæði mínu, með því að gera mistök veit ég að ég get orðið betri manneskja og ráðleysi mitt ýtir undir þörf mína til að fræðast og leita svara við stærri spurningum. Að loknum degi get ég svo fengið mér nammi áður en ég fer að sofa...
Vonandi er langt í að ég verði fullorðin, því ég veit ekki hvað ég vil, vil ekki það sem ég veit, veit ekki það sem ég skil og skil stundum ekki það sem ég veit...

GREINING: Fullorðinsforðun til lífstíðar án afturhvarfs Z.086

Held samt að fyrirbærið fullorðin/n sem slíkt sé ekki til, heldur einungis fundið upp til að halda barninu í okkur í skefjun því enginn getur heldur sagt hvenær eða hvort við ættum einhvern tímann að hætta að vera börn!

hvað skiptir máli?

Fátt til að setja fingurna á þessa dagana. Er að reyna að skipuleggja hernaðaráætlun með samsærisívafi til að ljúka síðustu önn minni í háskóla í bili. Sýnist að hún muni rúma nánast fátt annað en tilbrigði eða í mínu tilfelli viðleitni til akademískrar vinnu. Svo háleitar hugmyndir um ástundun innri hugðarefna eru farin veg allrar veraldar.
Málefni DV hafa tröllriðið samfélaginu og ætla ég að láta óskrifaðar þær línur sem mér duttu í hug um daginn tengdu því málefni eða þá tregðu kirkjunnar þegar kemur að réttindamálum samkynhneigðra. Merkilegt hvað náungakærleikann er hægt að túlka tveimur skjöldum. Annars bara yfir höfuð merkilegt hvað mannlegt eðli er oft óútreiknanlegt og oft á tíðum óskiljanlegt. Við skýlum okkur bak við einhver dyggða gildi sem við túlkum okkur í hag þegar þannig hentar. Þess á milli stundum við “af því bara” og “ eru ekki allir hvort sem er að gera þetta” eða “það finnst öllum það” röksemdafærslur til að réttlæta okkur sjálf!!!
Það má ekki túlka skrif mín sem svartsýnisbölmóð, þvert á móti er mér er þetta bara umhugsunarefni þessa dagana. Við hugsum ekki öll svona eða lifum í litlum svörtum kössum, en stundum er þeir alltof margir sem láta sig ekki málin varða.
Mín lífspeki snýr að því að við skipum öll máli; lítil, stór, feit eða mjó. Okkur er það alveg jafn nauðsynlegt að vita hversu einstök við erum eins og að vita að sá sem stendur við hliðina á þér er einstakur og á sinn rétt alveg eins og maður sjálfur. Þó hann hafi sitt rýrir það ekki þína hagsmuni eða réttindi heldur er um samvinnuverkefni að ræða.

Ofvídasin, Sigga

Gleðilegt ár fólk mitt gott

Ætla að henda inn fyrstu færslu ársins, allavega áður en hneyfaður verður þorramatur og slurpað niður með svo tilgerðum mjöð. Hef átt afskaplega letilegan mánuð. Ég nenni nú ekki einu sinni að taka niður jólaskrautið og hef því ákveðið að láta það hanga aðeins lengur og þegar líður á gormánuð mun ég spreyja skrautið gult í tilefni páskanna. Eftir að ég útskrifast flyt ég væntanlega héðan svo ég hef ákveðið að láta bara skrautið fylgja íbúðinni með von um að ég fá tryggingargjald FÉSTA til baka með fullum ávöxtunar kröfum mínum! Ykkur að segja er ég finnst mér áramótaheit klisjukennd og allt þetta kjaftæði um að líta yfir farin veg, fer ekki alltaf fara vel í mann, þannig að nóg er fyrir mig að líta niður á brjóstin á mér þá sé ég að þau hafa sigið svo það hlýtur að hafa liðið enn eitt árið eftir því að dæma! En eins og ég segi og stend við það að fortíðin er saga og framtíðin er gjöf, þannig að gjöf framtíðarinnar væri þá bara brjóstalyfting fyrir bommana mína!!
Já, ég er svona aldeilis jákvæð í byrjun árs sem ég efa ekki að verði alveg fantafínt ár; með nýjum og spennandi tækifærum, meiri dramatík, tilfinningum með dassi af skynsemi í bland við alla vitleysuna sem manni dettur stundum í huga að gera og ef um allt þrýtur þá má reyna starfslokasamning. Þeir ku vera það heitasta í dag og gefa mest í aðra hönd !!!!

Kveðja úr brjóstsýnislandi frá verðandi BA-ista í sálfræði
(nýtt fræðiheiti fyrir þetta og er borið fram baaaasista í sálfræði).