...meeeeeeeee

Um helgina var ég meðvirk með því litla samfélagi sem ég er fædd og uppalin í. Þetta er annars mjög sértæk upplifun þegar göngur og réttir eru á haustin. Þetta er að miklu leiti ein útþandasta karlmennsku hormóna kapphlaup sem ég hef séð. Mín upplifun í gegnum þetta er samt sterk og ástæður þess er sennilega að rekja til bernskunnar og þeirra róta sem ég á við mína; heimasveit og uppruna. Hvað um það. Þó svo ég hafi aldrei verið “innlimaður” meðlimur í þennan “gagnamannaklúbb” þá fylgir þessu einhver forn-frægðarljómi um hetjurnar miklu sem fóru yfir hryggi,fram brúnir,inn dali,upp í skálir,uppundir nef,ofan í lautir og hvað þetta heitir nú allt út frá staðfræðilegum kennileitum hvers svæðis. Þegar til byggða var svo komið seint og síðar þegar farið var að líða á daginn gengu fjálglegar sögur um drýgðar hetjudáðir eða “andskotans aumingjaskap”annarra gangnamanna. Allskonar bölmóður og ýfingar voru of milli manna þegar þeim var heitt í skapi og “féð hagaði sér ekki eins og það átti að gera” og alltaf var það fé einhvers annars bónda eða stórfrænda sem í sök átti. Enda kom það svo upp úr kafinu að það fé var yfirleitt alltaf “rýrast og minnst”sem í næsta dilki var ( hér er dilkur í merkingu þess að vera afgirtur hluti eða hólf í fjárrétt- þar sem hver bær hefur sinn dilki. Er talað um í þessu samhengi að draga fé í dilka). Þessu öllu saman var svo skolað niður með göróttu glundri og buxum, brókum svo spilað af sér í húmi nætur. Það er ekki von af alltaf hafi vel farið !
Þrátt fyrir heldur “einsleita”slagsíðu í þessari frásögn er meira tilstandið í sveitinni kringum gangadaginn meira heldur en á þjóðhátíðardaginn, enda gangangandagurinn hátíðadagur sveitarinnar að fornu sem nýju- þó ekki væri nema félaglega! Til að enda frásögn mína minnist ég þess þegar ég var kannski í mesta lagi 6.ára og fullur samsveitungi minn og nágranni okkar í sveitinni kallaði pabba minn “gamla ref” á þessum degi. Á þeim tíma hafi pabbi verið svolítið í að vinna á refagrenjum og mér fannst refir fyrirlitlegar skepnur þannig að barnshjartað getur varla fyrirgefið þessum manni fyrir að hafa kallað pabba minn “gamla ref”! pabbi minn var algerlega heilagur maður sem aldrei yrði líkt saman við urrandi meindýr sem ætu lítil og sæt lömb. Til að hefna mín á þessum vonda manni sem sagði svona ljótt um pabba minn ætlaði ég að ná í stóra mottuflengjarann hennar ömmu og láta hann hafa það óþvegið (hugsið ykkur ofbeldis......) Annað að afi minn hafði sennilega einhvertímann verið eitthvað á rallinu þennan dag og lagt sig svo eitthvað en allavega var hann syngjandi inn í rúmi, ég gleymi ekki þegar amma var að reyna að segja mér að “hann væri aðeins lasinn” því ég trúði henni ekki fyrir fimm aura!!