foreldraþankar

Í dag er leiðinlegt veður, svo leiðinlegt að ég sá ástæðu til að draga seint og illa frá gluggatjöldin og halda mig heima í dag. Heima við húsmóðurstörf. Skrúbbaði af sameigninni og skúraði 60 fermetarana á þessu heimili fyrir hádegi. Sit hér ansi ánægð inni og gef þessu skítaveðri langt nef. Annars er ég samt uggandi yfir guttunum mínum, hvort þeim hafi orðið kalt út eða verið blautir úti í morgun, hvort þeir hafi verðið með nógu mikið af nógu hlýjum fötum með sér! Og hvort einhver hafi hjálpað þeim að bretta buxurnar ofan í ullarsokkana og setja stroffið á peysunum ofan í vettlingana o.s.frv. Þegar maður er foreldri dúkka upp endalausar áhyggjur yfir nánast öllu sem manni finnst geta haft áhrif á börnin sín. Hvort sem um er að ræða léttvæga hluti sem engum öðrum myndi detta í hug að pæla í eða eitthvað sem skiptir máli og maður hefur ekki gert rétt eða vildi hafa gert öðru vísi. En við erum öll mannleg, maður gerir sitt besta sem foreldri og enginn er fullkomin. Þetta reyni ég að sannfæra sjálfa mig um þegar allt í sambandi við börnin mín er naga mig í bakið. Ég hef nefnilega kenningu um foreldratýpur; það eru í fyrsta lagi til fyrirmyndarforeldrar, venjulegir foreldrar og lélegir foreldrar. Ég staðset mig sem venjulegt foreldri. Ég reyni mitt besta, myndi vilja gera ýmislegt örðuvísi og sé eftir sumu. En það breytir því ekki að mér þykir endalaust vænt um börnin mín, ef ég geri mistök þá segi ég fyrirgefðu og biðst afsökunar, því þannig vil ég að börnin mín geri ef þau geri eitthvað rangt. Foreldradansinn sem er oft á tíðum einn vanþakklátasti og vanmetnasti dans sem hægt er að stíga og hefur flókin spor, það er erfitt að halda takti og auðvelt að misstíga sig. En þegar það gerist þá er vert að minnast þess að dans krefst þolinmæði, aga og endalausrar þjálfunar til að verða áreynslulaus.